Na het bericht dat mijn contract niet verlengd zou worden bij mijn oude baan, zakte de grond even onder mijn voeten vandaan. Ik had jarenlang hard gewerkt, stond altijd klaar, deed altijd meer dan van me verwacht werd… en toch voelde het alsof ik nooit écht vooruitkwam. Het constante rennen, de stress, de druk om steeds maar te presteren voor iemand anders — het vrat aan me.

Op dat moment begon er iets te kriebelen.
Ik dacht:
“Als ik zó hard kan werken voor een baas, waarom steek ik die energie dan niet in mezelf? In iets dat míj laat groeien, in plaats van alleen maar het bedrijf van iemand anders?”

Die gedachte liet me niet meer los. En eerlijk? Het gaf me voor het eerst in lange tijd weer een gevoel van richting — alsof dit precies het duwtje was dat ik nodig had.